http://www.theol.uoa.gr/proboli-ekdhlosewn/o-8eologos-ayrio-ekdilwsh-toy-foithtikoy-8eologikoy-syndesmoy-toy-tmimatos-8eologias-toy-e-k-p-a.html
Ήρωας είναι εκείνος που κάνει το καθήκον του κάθε στιγμή.
Ήρωας δεν είναι μόνο εκείνος που πράττει το σωστό σε
κάποια μεγάλη στιγμή της ιστορίας… Ήρωας είναι και εκείνος που κάνει το σωστό
σε μια ασήμαντη στιγμή, σε ένα δίλημμα της καθημερινότητας…
Ήρωας είναι εκείνος που παίρνει μιαν απόφαση που θα
έχει αντίκτυπο σε μυριάδες ανθρώπους… αλλά κι εκείνος που παίρνει μιαν απόφαση
για καλό σε έναν και μόνον άνθρωπο…
Ήρωας είναι εκείνος που αντιστέκεται στις σειρήνες της
εποχής
Ήρωας είναι εκείνος που προσεύχεται
Ήρωας είναι εκείνος που επιμένει στο δίκαιο
Ήρωας είναι εκείνος που θυσιάζεται…
Ήρωας είναι εκείνος που κάνει υπομονή
Ήρωας είναι ο καθένας που αγωνίζεται για να κάνει
καλύτερο τον κόσμο γύρω του…
Ήρωας είναι εκείνος που αγαπάει αληθινά…
Όσοι έχετε παιδιά στα σχολεία και κυρίως στις μεγαλύτερες τάξεις, θα γνωρίζετε ασφαλώς την κατάσταση που επικρατεί. Και δεν μιλάω για το θέμα του κορονοϊού. Μιλάω για το επίπεδο το ηθικό που θα έπρεπε να μας προβληματίζει όλους κι όμως εμείς κοιτάζουμε αδιάφορα προς την άλλη κατεύθυνση, δικαιολογώντας την συμπεριφορά μας με το γνωστό "παιδιά είναι, θα τα βρούνε"...
Το σημερινό σχολείο της μέσης εκπαίδευσης στην χώρα μας είναι ένα τεράστιο και καθημερινό φροντιστήριο αμαρτίας, στις δε μεγαλύτερες τάξεις μπορεί να χαρακτηριστεί ως εκπορνευτικό σύστημα. Δεν υπερβάλλω. Η ανοχή ή καλύτερα η έντονη προβολή της ομοφιλοφιλίας τα τελευταία χρόνια έχει αναπτύξει το έντονο ενδιαφέρον των αγοριών και των κοριτσιών για το θέμα. Πολλά αγόρια και κορίτσια θέλουν να "πειραματιστούν" ενώ άλλα ήδη από το γυμνάσιο δηλώνουν με περηφάνια ενίοτε πως είναι γκέι (gay) ή μπάι (bisexual). Όταν το πράγμα φτάσει στα αυτιά των γονιών που φυσικά δουλεύουν ολημερίς και λίγο ασχολούνται με τα μεγαλωμένα (!) παιδιά τους είναι αργά. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να αποδεχτούν την κατάσταση. Αυτό εξάλλου προτείνει και η κοινωνία. Τα παιδιά να αυτοπροσδιορίζονται!
Τα πράγματα δεν σταματούν εδώ. Υπάρχουν βιασμοί που δεν βλέπουν ποτέ το φως της δημοσιότητας, εκτρώσεις, εφηβικές κυοφορίες κ.ά. καθώς τα πράγματα έχουν περάσει σε άλλο επίπεδο από το παλιό "τα φτιάχνουμε;" Θέλει πολύ σθένος για κάποιο παιδί που έχει μεγαλώσει με ήθος να προσέρχεται κάθε μέρα σε ένα περιβάλλον όπου πρέπει να ανεχθεί ενδεχομένως το μπούλινγκ και/ή τις προτάσεις για σχέσεις είτε ετεροφυλικές, είτε ομοφυλικές.
"Σόδομα και Γόμορα" θα έλεγε η γνωστή ηθοποιός... Μαθαίνω ότι όπου νά ναι θα μπει και το μάθημα σεξολογίας σε ένα σχολείο που υποβιβάζει διαρκώς τα μαθήματα της ιστορίας και των θρησκευτικών... Ωραία θα περάσουν τα παιδιά μας που έτσι κι αλλιώς παρακολουθούν το μάθημα βιολογίας για το αναπαραγωγικό σύστημα στο γυμνάσιο με... κόπο: άλλοι γελούν, άλλοι ντρέπονται, άλλοι φαντάζονται...
Βγάλτε τον Χριστό και την Πατρίδα από την ζωή των παιδιών μας και αφήστε τα στην τύχη τους. Αυτό είναι το μήνυμα του σημερινού εκπαιδευτικού μας συστήματος. Το "παιδιά είναι, θα τα βρούνε" είναι μια φτηνή δικαιολογία για την αδιαφορία μας. Δεν θα βρούνε τον σωστό δρόμο ποτέ αν δεν τους τον δείξει κάποιος. Ή αν τον βρούνε κάποτε, θα έχουν εν τω μεταξύ ταλαιπωρηθεί πάρα πολύ...
Σας παρακαλώ, πάρτε τα παιδιά σας από το χέρι και οδηγήστε τα στον οίκο του Θεού. Στείλτε τα στο κατηχητικό, χαρίστε τους βιβλία ψυχωφέλιμα. Για όνομα του Θεού, αγαπήστε τα παιδιά σας. Όχι μόνο την δουλειά σας. Έχουν μια ψυχή να σώσουνε τα καημένα και δεν τους μιλάει κανείς για το γεγονός ότι είναι αθάνατα. Δεν ζούνε για εδώ. Ο Χριστός ήρθε να μας διδάξει έναν τρόπο ζωής που όποιος τον ακολουθεί (κατά το δυνατόν), το Έλεος Του τον οδηγεί στον παράδεισο και στην αθανασία.
Γιατί λέμε με χαρά Χριστός Ανέστη; Ξέρουν τα παιδιά μας; Ή το μόνο που γνωρίζουν είναι να αλλάζουν ταίρι; Και φυσικά να μην ξεκολλάνε από τα κινητά τους και τις ομαδικές συζητήσεις που είναι πολύ κάτω του μετρίου... Και όμως, δεν φταίνε αυτά. Εμείς οι μεγαλύτεροι φταίμε που τα αφήσαμε να στενάζουν στην απομάκρυνση από τον Θεό... σε μια κόλαση όπου κυριαρχεί η έλλειψη επικοινωνίας του δημιουργήματος με τον Δημιουργό του...
Και τα αποτελέσματα θα αρχίσουν να φαίνονται χειρότερα στην επόμενη γενιά. Τότε θα χτυπάμε τα κεφάλια μας και θα αναπολούμε το σήμερα, λέγοντας "κάθε πέρσι και καλύτερα", αλλά θα είναι αργά... Μακάρι να αλλάξει η εκπαιδευτική κατεύθυνση και να φτιάχνουν ανθρώπους και όχι μόνο επιστήμονες μέσα στις τάξεις... Μακάρι η Εκκλησία να αποφασίσει να φτιάξει δικά της σχολεία... Δεν προτείνω να γυρίσουμε πίσω ή τουλάχιστον δεν προτείνω να κουβαλήσουμε τα λάθη του παρελθόντος στο μέλλον. Γιατί ξέρω πως έχουν συμβεί και λάθη μεγάλα, και παραδείγματα οδυνηρά που διώξανε ανθρώπους από τον δρόμο του Θεού... Με την γνώση όμως που μας δίνει αυτή η ιστορία και την ώθηση για την αναγκαιότητα ενός σύγχρονού χριστιανικού σχολείου που μας δίνει η τραγική σημερινή κατάσταση, ας προχωρήσουμε. Δεν έχουμε άλλον χρόνο...
Άρθρο μου στον Κόσμο της Ελληνίδος, συνδρομητικό χριστιανικό περιοδικό, τεύχος Ιανουαρίου Φεβρουαρίου 2021.
1. Οι επιδημίες δεν αντιμετωπίζονται με φάρμακα, αποστάσεις, καραντίνα των ασθενών, νοσοκόμους, καινούρια νοσοκομεία, κλπ. αλλά με πρόστιμα, άδειες μετακίνησης, sms, υποχρεωτικό εγκλεισμό κατ' οίκον, απαγόρευση κυκλοφορίας κλπ.
2. Οι μισοί από τους συμπατριώτες μας είναι ρουφιάνοι, χαφιέδες, Ιούδες, μαυροκουκουλάκηδες, καταδότες (δώστε όποιο όνομα εσείς θέλετε) και καταδίδουν τους άλλους μισούς, νομίζοντας -αφελώς- ότι κάνουν καλό στην κοινότητα...
3. Ο λαός μας είναι ακατήχητος. Δεν ξέρει γιατί πηγαίνει στην εκκλησία, αν πηγαίνει, γιατί κοινωνάει, αν κοινωνάει, τι κοινωνάει, κοκ.
4. Δεν επιτρέπονται λιτανείες για να προσευχηθούμε για την λήξη της επιδημίας. Ούτε εκκλησιασμό, ούτε παρακλήσεις. Γενικά, μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς την πίστη μας, η οποία περιλαμβάνει και λατρεία. Δεν είναι μουσουλμανισμός που δεν έχει τελετές και μπορείς να κάνεις όλα τα θρησκευτικά σου καθήκοντα από το σπίτι!
5. Δεν επιτρέπεται να αγοράσεις τίποτε που σου προκαλεί μια ελάχιστη χαρά... πρέπει να βγαίνεις μόνο για αναζήτηση τροφής, όπως τον καιρό των σπηλαίων...
6. Επιτρέπονται οι παντός είδους διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες, πορείες, κλπ., αλλά δεν επιτρέπεται να πας στο χωριό σου, ή να φας με την οικογένειά σου σε ένα ταβερνάκι. Ή να κάνεις μάθημα στην τάξη σου με αποστάσεις.
7. Επιτρέπεται να συνωστίζεσαι στα σούπερ μάρκετ, αλλά τα μικρά καταστήματα που βάζουν μέσα ένα ή δύο άτομα με το ζόρι, απαγορεύεται να λειτουργούν.
Γενικώς η φυλάκιση επ αόριστον είναι η λύση σε όλα. Με προϋπόθεση για έξοδο την άδεια του Μεγάλου Αδερφού. Ο μαρασμός του εμπορίου, και κάθε χαράς της ζωής... ήρθε ως επακόλουθο. Τι άλλο ακόμα άραγε;
Στο όνομα της υγείας, καταργήσαμε την ζωή. Στο όνομα της τρομοκρατίας, την ελευθερία.
Στο όνομα της γνώσης, χάσαμε την πίστη στον Θεό, στο όνομα της ειρήνης, χάσαμε τα εδάφη μας.
Στο όνομα του υπερανθρώπου, χάσαμε την ανθρωπιά μας, στον φόβο του θανάτου, χάσαμε τις ζωές μας...
Στο όνομα της πολιτικής ορθότητας, τις απόψεις μας. Στο όνομα της μοντέρνας αντίληψης, την αλήθεια.
Αντικαταστήσαμε τις ιδέες με τα λεφτά, τα ιδανικά με την εξουσία, τους ήρωες με τους ανώμαλους, τους ανθρώπους με τα μηχανήματα, τον εκκλησιασμό με τον αθλητισμό.
Με λίγα λόγια, χάσαμε την ιδιότητα του ανθρώπου και γίναμε άτομα... Χάσαμε την χροιά του Έλληνα και γίναμε πολίτες του κόσμου...
Χάσαμε τις παραδόσεις μας στο όνομα του εκμοντερνισμού... Χάσαμε τα ήθη μας στο όνομα της απελευθέρωσης... χάσαμε τα έθιμά μας στο όνομα της παγκοσμιοποίησης... χάσαμε τον καιρό μας σε ψευδοφιλοσοφίες... χάσαμε τα πατήματά μας και ξεφύγαμε από το φως... μπλέξαμε σε κόσμους σκοτεινούς και δυσάρεστους...
Πήραμε από τους άλλους τα χειρότερα, όχι τα καλύτερα... γίναμε μύγες και όχι μέλισσες... χάσαμε την κρίση μας και δεν σκεφτόμαστε πια... μόνο αναπαράγουμε ανεγκέφαλα ό,τι μας σερβίρουν στο πιάτο...
Χάσαμε την λευτεριά μας και γίναμε δούλοι σε ένα σύστημα που ζητά από εμάς ακριβώς αυτό: να είμαστε όλοι ίδιοι και πειθαρχημένοι σε ένα σκοπό: να υπηρετούμε το σύστημα που θα μας παρέχει ασφάλεια για να επιβιώνουμε... Όχι φυσικά να ζούμε...
Οι εκδόσεις Κάστρο ευχαριστούν τους αναγνώστες τους που τους εμπιστεύονται. Η Τόνια η χελώνα και το καβούκι της μόλις κυκλοφόρησε σε Β΄ έκδοση, ενώ οι Παρακλήσεις Νεοτέρων Ορθοδόξων Αγίων σε Γ΄έκδοση. Ευχαριστούμε. Συνεχίζουμε!
Περίεργη ευχή, στ'αλήθεια! Και πόσο επίκαιρη...
Ακούμε για ανθρώπους που είχαν μπει στην ζωή μας με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, να χάνουν την υστεροφημία για την οποία πάσχιζαν οι αρχαίοι μας... να χάνουν την αξιοπρέπειά τους και πώς να ζήσεις χωρίς αξιοπρέπεια και τιμή... Ηθοποιοί που μας έκαναν και γελάσαμε, καλλιτέχνες που μας ψυχαγώγησαν, πολιτικοί που θα μας πήγαιναν πιο μπροστά, αθλητικοί παράγοντες που βοηθούσαν... Και ξαφνικά, η αυλαία έπεσε, ο βασιλιάς είναι γυμνός, και έχει ένα απαίσιο, ψεύτικο κορμί, γεμάτο πληγές: ψέμα, κατάχρηση εξουσίας, εκβιασμός, σαρκικά πάθη, αμαρτία, εκδίκηση...
Η ευχή "Να πεθάνεις αντρόπιαστος" έχει νόημα. Η Εκκλησία μας, αν θυμάστε, εύχεται για αυτό: "Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών, ανώδυνα, ΑΝΕΠΑΙΣΧΥΝΤΑ, ειρηνικά...". Ανεπαίσχυντα: χωρίς ντροπή...
Για να πεθάνεις χωρίς ντροπή όμως, πρέπει και να ζεις δίχως ντροπή... Να χτίζεις τα θεμέλια του σπιτιού σου γερά, για να μην γκρεμιστούν στο πρώτο φύσημα του λύκου, για να θυμηθούμε και το άλλο γνωστό παραμύθι... Κι όμως, πιο σαθρά θεμέλια από αυτά που ακούσαμε τελευταία... μόνο στην φαντασία μας ή ίσως ούτε κι εκεί... "Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον"... το θυμάται κανείς από τους δοξασμένους;
Στον παρακάτω σύνδεσμο, θα ακούσετε την συγγραφέα να διαβάζει ένα από τα πιο δημοφιλή βιβλία της, για παιδιά έως 9 ετών. Στην δύσκολη περίοδο της γενικευμένης καραντίνας, εξαιτίας της πανδημίας του κορονοϊού, η ΟΑΚ υλοποιεί αυτήν την δράση για τις χριστουγεννιάτικες διακοπές, έτσι ώστε να περάσουν πιο ευχάριστα τα μικρά παιδιά στο σπίτι...
https://www.youtube.com/watch?v=AOWyr-hmpjY
Πείτε μου σας παρακαλώ: έχει αλλάξει κάτι στην πίστη μας; Έχει αλλάξει μήπως νόημα και μορφή η χιλιοβασανισμένη αρετή της ταπείνωσης;
Ερωτώ επειδή βλέπω τους πιστούς χριστιανούς των ημερών μας να έχουν κάτι τεράστια, "ταπεινά" τζιπ και να τα οδηγούν με "ταπεινό" καμάρι, να περηφανεύονται για τις ξεχωριστές γνωριμίες που έχουν, για τα σπουδαία τους κατορθώματα, κυρίως σε ό,τι αφορά τα φοβερά και τρομερά πτυχία τα δικά τους ή των παιδιών και εγγονών τους, να μην παίρνουν ανάσα όταν μιλάνε για να μην αφήσουν τον συνομιλητή τους να μιλήσει κι αυτός (αφού κατά βάθος θέλουν ακροατήριο, όχι διάλογο), να περηφανεύονται για την αρρωστημένη φιλακολουθία τους και γενικώς να είναι τόσο ερωτευμένοι με τον εαυτό τους, που όταν δουν κάποιον άλλον να κάνει ή να έχει κάτι που δεν κάνουν ή δεν έχουν οι ίδιοι, να μην ησυχάζουν μέχρι να το αποκτήσουν ενώ παράλληλα δείχνουν με κάθε τρόπο πως δεν τον ζηλεύουν.
Αφού είναι τόσο σπουδαίοι και μορφωμένοι οι σημερινοί χριστιανοί όμως, αναρωτιέμαι: γιατί υπάρχει τόση απομάκρυνση του λαού από την Εκκλησία; Γιατί υπάρχει τόση απομόνωση; Πού είναι η χριστιανική αγάπη; Γιατί δεν έχει εξαπλωθεί στην κοινωνία; Μήπως τελικά αποτύχαμε;
Εύχομαι καλά Χριστούγεννα σε όλους. Στους πιστούς με τις "ταπεινές" λιμουζίνες που θα πάνε στην εκκλησία με κατεβασμένο κεφάλι για να δείξουν την ταπείνωσή τους... μπορεί και να μην χαιρετίσουν κανέναν, γιατί εκείνη την ώρα προσεύχονται... εκτός κι αν είναι κάποιος σπουδαίος...
Καλά Χριστούγεννα και στην "γυναικούλα" της Εκκλησίας που τόσο έχει υποτιμηθεί από τους έξυπνους της εποχής μας... Εκείνη που θα πάει το πρόσφορο και θα καθίσει σε μια γωνιά να περιμένει να κοινωνήσει. Και μετά θα γυρίσει σπίτι της να μαγειρέψει, να συγυρίσει, να διαβάσει τα παιδιά ή τα εγγόνια και να πέσει να κοιμηθεί με στενοχώρια γιατί δεν έκανε πολλή προσευχή σήμερα, δεν πρόλαβε να διαβάσει κάποιο ψυχωφέλιμο βιβλίο, ούτε να προσευχηθεί από το Μηναίο, την Παρακλητική, το Θεοτοκάριο... Έχει μόνο κάτι μικρά εγκόλπια με την παράκληση και τους χαιρετισμούς... Θα την πάρει ο ύπνος με το κομποσκοίνι στο χέρι, και κανείς από τους σπουδαίους του κόσμου τούτου δεν θα νοιαστεί αν θα ξυπνήσει ή αν θα κοιμηθεί για πάντα τον ύπνο του δικαίου... γιατί είναι μια αληθινά ταπεινή γυναικούλα, που την ξέρει μόνο ο Θεός και οι δικοί της άνθρωποι...
Η νεοορθοδοξία μας διδάσκει μια νέα ταπείνωση... Την ταπείνωση της αυτοπροβολής, τις φιλαυτίας και της φιλαρχίας... του σόου και της επιτυχίας...
Αληθινή ταπείνωση, είχε πει ο μακαριστός Χριστόδουλος, είναι να ξέρεις τον εαυτό σου... να πηγαίνεις δηλαδή (λέω εγώ) μέχρι εκεί που μπορείς να φτάσεις, ώστε ούτε να κρύψεις το τάλαντο, ούτε και να χάσεις την ψυχή σου αδιαφορώντας για τα πάθη σου... να μην κρίνεις τους άλλους κουνώντας το δάχτυλο, να μην πετάς ωραία υπονοούμενα, να είσαι αληθινός, αγέρωχος, ελεύθερος...
Αλλά φυσικά αυτό είναι δύσκολο... Ας μας ελεήσει όλους ο Θεός... Εμείς ας κάνουμε λίγη προσευχή και ας προσέξουμε να μην γίνουμε σαν το ανέκδοτο με κείνον που ξυπνάει κάθε πρωί και λέει μπροστά στον καθρέπτη "Χριστέ μου, σ' ευχαριστώ που με έκανες όμορφο, έξυπνο και... ταπεινόφρονα"!
Αναρωτιέμαι για όλους αυτούς τους ανθρώπους που ακούμε κάθε μέρα να πεθαίνουν από την θανατηφόρο πανδημία: άραγε, είχαν προλάβει να ετοιμαστούν για το ταξίδι της αιωνιότητας; Πρόλαβαν να κάνουν ειρήνη με τον Θεό; να μετανοήσουν; να κοινωνήσουν; να πετάξει ανάλαφρη η ψυχή τους για την άλλη ζωή;
ὁδηγοὶ τυφλοί, οἱ διυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες! (Ματθ. κγ΄, 24)
Υποκρισία παντού... κυρίως στο δημόσιο λόγο... αλλά και στις σχέσεις μας με τους άλλους... δεν αγαπιόμαστε πραγματικά, ούτε μας αρέσει η αλήθεια... ούτε και είμαστε έτοιμοι για αλήθειες... μόνο ξύλινος λόγος και τρομοκρατία...το αληθινό μας φοβίζει, το πραγματικό μας τρομάζει, προτιμούμε το παραμύθι...το ψέμα που φαίνεται να μας χαϊδεύει τα αυτιά και να μας αποκοιμίζει...
https://www.publicbookawards.gr/2020/vote2020.php?auto=1&CatID=6&id=63
|
https://www.publicbookawards.gr/2020/vote2020.php?auto=1&CatID=6&id=64
Στους παραπάνω συνδέσμους μπορείτε να ψηφίσετε τα βιβλία μου στην ψηφοφορία των βραβείων Public.
|
μέσα από όμορφα βιβλία που σέβονται την ιστορία και την παράδοσή μας, τον αναγνώστη μεγαλύτερο ή μικρότερο, την πίστη μας και τα συναισθήματά μας για τις αλησμόνητες πατρίδες μας...
