Πού πήγαν οι μανάδες;

 

Πού πήγαν οι μανάδες; 

Εκείνες που φρόντιζαν τα παιδιά τους μέχρι να μεγαλώσουν... που τα συμβούλευαν, όχι μόνο να είναι καλά παιδιά αλλά και γιατί να είναι καλά παιδιά... Πού πήγαν οι μανάδες; Εκείνες που μάθαιναν στα παιδιά τους τον κόσμο: το μαγείρεμα στην κατσαρόλα, το ράψιμο και το μπάλωμα, την υπομονή και την απαντοχή, την τιμή και το όραμα, την αξιοπρέπεια και το φιλότιμο... Πού είναι οι μανάδες μας; Εκείνες που νοιάζονταν όχι μόνο αν κρυώσαμε ή αν θέλουμε λίγο φαγητό ακόμα, αλλά και αν πονέσαμε, ή αν μας πόνεσαν... Εκείνες που μας φρόντιζαν σε κάθε πτυχή της ζωής μας: υλική ή πνευματική, συγκεκριμένη ή αφηρημένη... Μας κοίταγαν μέσα στα μάτια και καταλάβαιναν αμέσως αν κάποιος μας πλήγωσε... Πού πήγαν οι μανάδες που μας οδηγούσαν στην εκκλησία και το κατηχητικό; Οι μανάδες που μας μάθαιναν πώς να φτιάχνουμε τον καφέ, πώς να ντυνόμαστε (όχι πώς να γδυνόμαστε), πώς να είμαστε καθαροί και περιποιημένοι, όχι ατημέλητοι ή απεριποίητοι... Μας μάθαιναν να πηγαίνουμε στο σχολείο, όχι να κάνουμε καταλήψεις... Μας μάθαιναν να προσευχόμαστε, όχι να κατηγορούμε τους παπάδες... Μας μάθαιναν να σεβόμαστε, όχι να υποτιμάμε... Μας μάθαιναν να εκτιμούμε, όχι να ποδοπατούμε... Μας μάθαιναν να είμαστε άνθρωποι και όχι ζώα δίποδα... Μας μάθαιναν να ζούμε με όσα έχουμε, και όταν έχουμε παραπάνω να μην κάνουμε επίδειξη...

Αυτές οι μανάδες πού είναι;

Γιατί εγώ βλέπω μανάδες στα γραφεία να δουλεύουν ατελείωτες ώρες, μην γνωρίζοντας πού ακριβώς βρίσκονται τα παιδιά τους όταν περνάνε τα δώδεκα χρόνια τους (είναι πια μεγάλα, βλέπετε)... Βλέπω μανάδες να αδιαφορούν και άλλες να προτρέπουν τα παιδιά τους να γίνουν ακτιβιστές με το ζόρι, να καταλαμβάνουν δημόσια κτίρια, να αυθαδιάζουν στους καθηγητές τους, να ντύνονται έξαλλα και να συμπεριφέρονται προς όλους (συνομιλήκους και μη) ωσάν να πάσχουν από κάποια ανίατη τρέλα... Βλέπω μανάδες να βοηθούν τις κόρες τους να βρουν boyfriend, χωρίς ποτέ να τους μιλήσουν για την χαρά της αγνότητας... Και άλλες που οδηγούν τα κορίτσια τους στον γιατρό για άμβλωση... Ρωτάω μανάδες για τα παιδιά τους, και αποφεύγουν να μου απαντήσουν γιατί δεν ξέρουν... Μανάδες που αποχαιρετούν τα παιδιά τους που πάνε να σπουδάσουν κάπου μακριά και είναι ακόμα παιδιά... Μανάδες που έχουν παρκάρει τα παιδιά τους στη γιαγιά ή σε ένα καλό σχολείο... μανάδες που δεν γνωρίζουν τα παιδιά τους, παρά μόνον στην όψη...

Πού είστε μανάδες; Εσείς οι αληθινές, οι original, εκείνες που αγαπούσατε τα παιδιά σας, όχι τον εαυτό σας... Πού είστε; Πού πήγατε;

Υποκριτές...

  ὁδηγοὶ τυφλοί, οἱ διυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες! (Ματθ. κγ΄, 24)

Υποκρισία παντού... κυρίως στο δημόσιο λόγο... αλλά και στις σχέσεις μας με τους άλλους... δεν αγαπιόμαστε πραγματικά, ούτε μας αρέσει η αλήθεια... ούτε και είμαστε έτοιμοι για αλήθειες... μόνο ξύλινος λόγος και τρομοκρατία...το αληθινό μας φοβίζει, το πραγματικό μας τρομάζει, προτιμούμε το παραμύθι...το ψέμα που φαίνεται να μας χαϊδεύει τα αυτιά και να μας αποκοιμίζει...

Ευχές!

 

Δύο νέα βιβλία προσευχή από τις Εκδόσεις Κάστρο!

Μόλις κυκλοφόρησαν!

Ζητήστε τα στο 2102639553.

Ψηφοφορία βραβείων Public.

https://www.publicbookawards.gr/2020/vote2020.php?auto=1&CatID=6&id=63

https://www.publicbookawards.gr/2020/vote2020.php?auto=1&CatID=6&id=64 Στους παραπάνω συνδέσμους μπορείτε να ψηφίσετε τα βιβλία μου στην ψηφοφορία των βραβείων Public.

Η κοινωνία του μέλλοντος...

Αλήθεια, έχετε σκεφτεί πώς θα ζούμε στο μέλλον; Η τηλεόραση και οι ταινίες, οι δημοσιογράφοι και οι εκπομπές, η παγκοσμιοποίηση όπως και όπου εκφράζεται (social media, εκπαίδευση, κλπ) όλα οδηγούν με ασφάλεια και μαθηματική ακρίβεια στο παρακάτω σκηνικό:
Δεν θα υπάρχει καμιά διαφορά ανάμεσα στους ανθρώπους, καμιά διαφοροποίηση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε διαμάχη. Τα έθνη, οι πατρίδες, είναι άχρηστα γιατί οδηγούν ενίοτε σε πολέμους. Το φύλο επίσης. Πληθαίνουν οι φωνές που αποδέχονται την ομοφυλοφιλία ως επιλογή και μάλιστα την θεωρούν φυσιολογική και πλήρως αποδεκτή.
Η θρησκεία επίσης καλό είναι να αποφεύγεται. Γιατί ανάμεσα στα άλλα, θεωρεί αμαρτία κάθε ανωμαλία, χώρια που καταπιέζει τον κόσμο.
Φαντάζομαι λοιπόν κι εγώ το μέλλον: Απρόσωπα δίποδα που περπατούν όρθια και κάποτε λέγονταν άνθρωποι, στέλνουν σχολείο τα παιδιά τους. Ο καθηγητής, δάσκαλος, νηπιαγωγός είναι ανώμαλος, ή άφυλος ή γεμάτος τατουάζ και κάνει χρήση ουσιών, ή τρανσέξουαλ ή μπαϊσέξουαλ... κανείς δεν θα μπορεί να μιλήσει... γιατί τα στόματα όλων είναι βουλωμένα ήδη...
Δεν μπορείς να πεις τους ρομά γύφτους, ούτε να χρησιμοποιήσεις στερεότυπα... τα στερεότυπα είναι κακό πράγμα, μυρίζουν ναφθαλίνη και είναι επικίνδυνα για την παγκόσμια ευεξία και υγεία.
Βέβαια, από το να αποδέχεσαι τους ανώμαλους μέχρι να τους διαφημίζεις την κατάστασή τους ως κάτι φυσιολογικό έχει μεγάλη διαφορά...
Σκέφτομαι ακόμα πως η φύση είναι γεμάτη διαφορές. Δείτε ένα δάσος, πόσα διαφορετικά δέντρα κρύβει μέσα του. Προσπάθησαν οι επιστήμονες να το αλλάξουν κι αυτό. Να δημιουργήσουν μονοκαλλιέργειες, φυτεύοντας μόνο κυπαρίσσια για παράδειγμα ή μόνο πεύκα. Και απέτυχαν. Δεν ευδοκίμησε το δάσος τους. Γιατί είναι απαραίτητη η βιοποικιλότητα.
Το ίδιο και οι άνθρωποι: άλλοι είναι μαύροι και άλλοι άσπροι, άλλοι χριστιανοί και άλλοι μουσουλμάνοι, άλλοι άντρες και άλλοι γυναίκες. Είναι άλλο πράγμα να δέχεσαι την διαφορετικότητα και άλλο να την εξαλείφεις...
Το πιο τραγικό από όλα αυτά, φοβάμαι πως είναι τούτο: η όλο και μεγαλύτερη απομάκρυνση από το "καθ'ομοίωσιν" που είναι ο στόχος του κάθε ανθρώπου... να μοιάσει καθημερινά όλο και περισσότερο στον Θεό του, να τον φτάσει, να κοιτάζει προς τον ουρανό και να πετάει η ψυχή του στα ωραία και στα μεγάλα...
Και όμως, η νέα τάξη πραγμάτων μας θέλει όλους λίγο περισσότερο ζωώδεις, σε μια κατάσταση οριζόντια, όπου ζούμε και πεθαίνουμε χωρίς ανάταση και χωρίς ανάσταση, σαν τα ζώα που αγαπούν πια οι ζωόφιλοι με μια ζωολατρεία που έχει ξεπεράσει από καιρό την έννοια της ζωοφιλίας, άλλη μια καινούρια κατάσταση που πρέπει να αποδεχτούμε για να είμαστε trendy, αποδεκτοί και κατάλληλοι στην νέα κοινωνία που ετοιμάζουν για εμάς χωρίς εμάς...

Προστατέψτε τους δημιουργούς...

Με τα μάτια μιας μαθήτριας...

Γράφει η μαθήτρια Ξένια...

Είμαι μια μαθήτρια που πήγαινα στην Β΄Λυκείου. Και λέω πήγαινα, γιατί δεν πηγαίνω πια! Το σχολείο μου έχει κλείσει εδώ και τρεις μήνες περίπου λόγω της πανδημίας, και άνοιξε μόλις... χτες!
Άνοιξε... αλλά δεν είναι πια το σχολείο μου. Είναι ένα μέρος εχθρικό, γεμάτο απαγορεύσεις, σαν μια μεγάλη φυλακή... Δεν θα ξαναπάω! Δεν πρόκειται να ξαναπάω κάπου που με αντιμετωπίζουν σαν ζώο άρρωστο, έτοιμο να... κολλήσει και άλλους, ένα ον άξιο για απομόνωση, έναν ισοβίτη που δεν θέλει κανείς να συναναστρέφεται!
Δεν θα με πείραζε τόσο εάν υπήρχε ανάγκη για τόση δυστυχία. Αλλά σε έναν πληθυσμό έντεκα εκατομμυρίων ανθρώπων (στον οποίο προσθέστε παρακαλώ και τους παράνομους μετανάστες - προσθέστε όποιον αριθμό εσείς θέλετε...) έχουμε δύο κρούσματα κοροναϊού μόνο... η κατάσταση δεν εξηγείται. Σημειώστε επίσης πως στα σημερινά νέα γράφουν με μεγάλα γράμματα: "μήπως η εξάπλωση του κορονοϊού είναι κρυφή;" για ακόμη μεγαλύτερη τρομοκρατία...

Βλέπω με τα δικά μου μάτια... και αρνούμαι να γυρίσω πίσω σε ένα σχολείο που με... υποπτεύεται, αρνούμαι να ζήσω σε έναν μικρόκοσμο που παρανοεί... όταν τα αεροπλάνα, τα καταστήματα, τα λεωφορεία είναι πιο φιλικά για μένα... Δεν φεύγω εγώ από το σχολείο... Το σχολείο μου με διώχνει.

Μάιος είναι!

Μάιος είναι! Ας θυμηθούμε τι χάσαμε...

 μέσα από όμορφα βιβλία που σέβονται την ιστορία και την παράδοσή μας, τον αναγνώστη μεγαλύτερο ή μικρότερο, την πίστη μας και τα συναισθήματά μας για τις αλησμόνητες πατρίδες μας...

Maria, the Mother of God.

Εάν ζείτε στην Αμερική και θέλετε ένα ωραίο βιβλίο για την Παναγία για σας και τα παιδιά σας, το βιβλίο μου για την Παναγία που κυκλοφορεί χρόνια από τις εκδόσεις Σταμούλη, μόλις μεταφράστηκε στην Αγγλική. Μπορείτε να το προμηθευτείτε στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://www.newromepress.com/products/maria-the-mother-of-god?_pos=1&_sid=66dc6981c&_ss=r

Ευχαριστώ πολύ όσους συνεργάστηκαν για το όμορφο αποτέλεσμα.

Πασχάλιες Ευχές!

                                                      Καλή Ανάσταση και Καλή Λευτεριά!

Λες κι είναι ζωή μονάχα η αναπνοή...

Κάποτε η ζωή στενεύει τόσο που σου κόβει την ανάσα.
Πόσο αντέχει κανείς με κομμένη την ανάσα;
Κι είναι νεκρός ή ζωντανός τούτες τις ώρες;
Σε ποια διάσταση αργοπατά και τι προσμένει;
Μια απάντηση συνηθισμένη:
"Θα ζήσεις!"
λες κι είναι ζωή μονάχα η αναπνοή...
(από την ποιητική μου συλλογή Στο Φως, Αθήνα 1997)

ΜΙλώντας για τον Μι Συ στον Αντώνη Γιαννακόπουλο, 89μ5 FM

https://www.youtube.com/watch?v=cMVAA0zYSCM

Μάρτιος, καιρός για διάβασμα!

Σε όλα τα χριστιανικά βιβλιοπωλεία και όχι μόνο!

Ένα βιβλίο για τον Φλεβάρη!

 Η αφηγηματική βιογραφία της αγίας Φιλοθέης που τιμούμε την 19η κάθε Φεβρουαρίου, με πολύ πλούσια εικονογράφηση είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται ευχάριστα από μικρούς και από μεγάλους. Σε τιμή έκπληξη από τις εκδόσεις Σαΐτη. Ζητήστε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία σε Ελλάδα και Κύπρο.

Ευλογημένα Χριστούγεννα!

                              Καλά Χριστούγεννα με τον Χριστό στο κέντρο της καρδιάς μας!

Χριστουγεννιάτικο βιβλίο!

Το νέο μας βιβλίο είναι Χριστουγεννιάτικο! Μην το χάσετε! Έχει δώρο θεατρικό σκέτς!

Σας περιμένω!

Νέο βιβλίο!

Σε μια εποχή που ο φόβος του διδακτισμού έχει κάνει γονείς και δασκάλους να φοβούνται ακόμη και να… συμβουλέψουν, τα παιδιά μας που μεγαλώνουν γρήγορα, συχνά αποπροσανατολίζονται. Ο Μι Συ θα βοηθήσει τους μικρούς και τους μεγάλους να θυμηθούν ότι σκοπός της αγωγής είναι, εκτός από την σωματική και διανοητική ανάπτυξη, η ηθική διάπλαση και συγκρότηση του νέου μέσα από την καλλιέργεια των αρετών και τον περιορισμό των ελαττωμάτων. Για καλλιεργημένες, φωτεινές, όμορφες υπάρξεις που θα κάνουν τον κόσμο μας καλύτερο…

Πού πήγαν οι Έλληνες;

Αναρωτιέμαι συχνά πού πήγαν οι Έλληνες। Ο λαός μας, που αγαπούσε την πατρίδα του, που έκανε το σταυρό του σαν άκουγε την καμπάνα να χτυπά, που δάκρυζε μπροστά στη σημαία του, που χαμογελούσε κάθε φορά που αντίκρυζε την ιστορία του। Αναρωτιέμαι πού πήγε αυτός ο λαός που μύριζε πασχαλιά την Άνοιξη, που μεγάλωνε στον κόρφο του έναν Ελύτη για να εξυμνεί τις ομορφιές του, έναν Σεφέρη για να προβληματίζεται με τις ιδιομορφίες του, μια Αντιγόνη, μια Σουλιώτισσα, μια μάνα της Πίνδου που πέθαινε για την τιμή, την πίστη, την ιδέα।
Πού πήγαν οι Έλληνες; Αυτοί που σέβονταν τα ιερά και τα όσια της φυλής, που τιμούσαν την Παναγιά και στο πρόσωπό της έβλεπαν τη μάνα τους, την αδερφή τους, τη γυναίκα τους। Πού πήγαν οι Έλληνες που ζούσαν με την ελευθερία ή για την ελευθερία; Εκείνοι που έγραφαν έπη και έσκυβαν μπροστά τους οι ξένες φυλές και τους προσκυνούσαν; Πού πήγαν οι Έλληνες που έδωσαν τα φώτα του πνεύματος και του πολιτισμού στον κόσμο;

Εχθές βρέθηκα σε ένα μεγάλο πολυκατάστημα। Κόσμος πολύς έκανε τα ψώνια του αφηνιασμένος, το βουητό και η υπερκινητικότα, η ένταση και η άγρια χαρά του καταναλωτισμού ήταν διάχυτη, ο εκνευρισμός το ίδιο। Κάπου εκεί στα ταμεία έφτασε στ'αυτιά μου μια φωνή "Μάνα, από δω"। "Μάνα"! Πόσα χρόνια είχα να ακούσω αυτή τη λέξη, ούτε κι εγώ δεν γνωρίζω। Με γύρισε πίσω χρόνια πολλά, θυμήθηκα τα χωριά της πατρίδας μας, την απλότητα και την καλοσύνη στα μάτια των αγράμματων πολλές φορές ανθρώπων, των πονεμένων μιας αλλοτινής εποχής που είχε την αγάπη και την έννοια για καλύτερες μέρες στα μάτια και στην καρδιά, όχι στο στόμα ή στο προτοφόλι।

Γύρισα και κοίταξα ποιος είχε μιλήσει। Ήταν ένας νεαρός άντρας, φτωχόπαιδο σαφώς। Ένας νεαρός άντρας της δουλειάς από κείνους που σίγουρα δεν αρέσουν στις σημερινές παρέες, αφού δεν είναι ούτε πολύ ωραίοι, ούτε πολύ κομψοί, ούτε πολύ εκθηλυσμένοι। Δεν κάνουν σαχλά αστεία, ούτε κυκλοφορούν με μοδάτα ρούχα, ούτε έχουν φίλους επώνυμους। Ήταν ένας απλός Έλληνας -όχι μετανάστης- που μίλησε στη μάνα του με τ'όνομά της το παλιό, το ελληνικό। Την είπε απλά κι ανεπιτήδευτα "μάνα"। Και μέσα σ'αυτά τα τέσσερα γράμματα έκλεισε όλη την αγάπη και τον πόνο του ενός στον άλλο που χαρακτήριζε την ελληνική οικογένεια για αιώνες।

Γιατί αν έχει κάποιες αξίες αυτή η φυλή από την σύστασή της και την ύπαρξή της μέσα στις χιλιετίες της ζωής της αυτές είναι το δίχως άλλο η τιμή στην πατρίδα, η αγάπη στην οικογένεια, ο σεβασμός στα θεία। Βλέπετε, τίποτα από όλα αυτά να υπάρχει και να επικρατεί στη σημερινή Ελλάδα; Εκτός από κάποιους λίγους που οι άλλοι τους δείχνουν με το δάχτυλο σαν ωραίους τρελούς;
Για αυτό ρωτώ ξανά και ξανά: Πού πήγαν οι Έλληνες; Πού πήγαν οι Έλληνες να πάω κι εγώ να τους συναντήσω; Γιατί αυτοί όλοι που παριστάνουν τους νεοέλληνες και βγαίνουν στα κανάλια και κάνουν τους ωραίους, και επηρεάζουν και αποπροσανατολίζουν το λαό που ζητάει απεγνωσμένα ιδέα και ελπίδα είναι άνθρωποι άλλης φυλής και κουλτούρας και συνήθειας।
Γι'αυτό ρωτώ: Πού πήγαν οι Έλληνες;

Άγιος Γρηγόριος ο Ε΄, ο μαρτυρικός Πατριάρχης.

 Μία συγκλονιστική ζωή κι ένας μαρτυρικός θάνατος μέσα από ένα συναρπαστικό διήγημα. Ευχαριστώ τις εκδόσεις της Αποστολικής Διακονίας για την όμορφη συνεργασία, όπως και την εικονογράφο μας Αθηνά Κοντογιάννη για τις ζωγραφιές που συντροφεύουν το κείμενο. Για παιδιά Δημοτικού και όχι μόνο. Για τον καθένα από εμάς που πιστεύει ότι η ιστορία και η πίστη μας δεν θα πρέπει να ξεχνιέται...

Ένα μεγάλο Ευχαριστώ!

Ευχαριστώ τους υπεύθυνους του Υπουργείου Παιδείας Κύπρου αλλά και της Ελλάδας που επιτρέπουν στα βιβλία μου να "συμμετέχουν" στην θρησκευτική εκπαιδευτική κατάρτιση των παιδιών μας. Μεγάλη μου τιμή, χαρά, ευθύνη! 

Αφιερωμένο εξαιρετικά...

Αφιερωμένο εξαιρετικά στα παιδιά μας που πηγαίνουν σε μέτρια σχολεία, συχνά με άθεους καθηγητές και με αγενείς συμμαθητές...
Αφιερωμένο στους "λίγους" πολιτισμένους που είναι αναγκασμένοι να συναναστρέφονται με τους "πολλούς"μπερδεμένους συνανθρώπους...
Αφιερωμένο σε εκείνους που θέλουν να κάνουν το σωστό και επιμένουν, "ποτέ απ'το χρέος μη κινούντες"...
Αφιερωμένο στους ταπεινούς, που πληγώνονται από τους συνανθρώπους τους...
Αφιερωμένο σε κείνους που θυμώνουν με την αμαρτία γύρω τους...
Αφιερωμένο σε κείνους που προσπαθούν να φτιάξουν τον κόσμο λίγο καλύτερο, και οι άλλοι τους βάζουν εμπόδια και τρικλοποδιές...
Αφιερωμένο, τέλος, στις σύγχρονες χριστιανικές οικογένειες, που προσπαθούν σαν φάροι να φωτίσουν το σκοτάδι του σύγχρονου κόσμου...

Καλή Σχολική Χρονιά!

Καλή Σχολική Χρονιά, Δημιουργική και γεμάτη συνεργασία, εύχονται όλοι σήμερα... Μόνο που κάποιοι, κυρίως εγωιστές και ημιμαθείς, νομίζουν ότι συνεργασία θα πει 'μην μιλάς εσύ, ό,τι πω εγώ...' διαφορετικά σε διακοσμούν με επίθετα: επιθετικός, μη συνεργάσιμος, προκατειλημμένος... Καλή Σχολική Χρονιά, λοιπόν φίλοι μου... με αντοχές εύχομαι κυρίως για εκείνους που κατανοούν τα αυτονόητα και πρέπει και να μην μιλούν... γιατί οι "άλλοι" θέλουν και να τα κάνουν και να μην τα ακούνε...
Και να σκεφτείς πως κάποτε δημιουργούσαμε πολιτισμό...

Ο μικρός μας άγγελος ταξιδεύει παντού. Εδώ στην μακρινή Αφρική...

Το βιβλιόδεντρό μας (Αύγουστος 2019)

Λουγκουζί ,Ουγκάντα ,ενορία Αγίου Σπυρίδωνος. Το μικρό μας αγγελάκι και η ιστορία του ταξίδεψε μέχρι την Ουγκάντα για να πάρει τη θέση του στις καρδιές των μικρών αδερφών μας (στα αγγλικά βέβαια). Ευχαριστούμε την Aggeliki Panteli που βοήθησε το αγγελάκι μας σε αυτό το ταξίδι του...

Ένα νέο βιβλίο: Η Μεταμόρφωση του Χριστού.

Στα πλαίσια της σειράς Μαθαίνω για τον Χριστό, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Σαΐτη ένα ακόμη βιβλίο μου: Η Μεταμόρφωση του Χριστού. Ένα βιβλίο που θα κρατήσει συντροφιά στους μικρούς αναγνώστες που επιθυμούν να μάθουν για την "καλοκαιρινή" γιορτή της Μεταμόρφωσης της 6ης Αυγούστου. Το βιβλίο αποτελεί ένα ακόμη κομματάκι για να ολοκληρωθεί σιγά σιγά το "παζλ" της σειράς μας που αποτελείται συνολικά από 9 βιβλία και είναι μία πλήρης σειρά για την ζωή του Χριστού μας. Κυκλοφορούν ήδη Η γέννηση του Χριστού και Η Ανάληψη και η Πεντηκοστή. Με εικονογράφηση που υπογράφει η Αθηνά Κοντογιάννη και εξαιρετικά χαμηλή τιμή για όλα τα βαλάντια.

Προσοχή κυρίως το καλοκαίρι...

Καινούρια πράγματα ετοιμάζονται...

Πάρτε μια γεύση και μείνετε συντονισμένοι...