Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2026

Τα μωρά μας... προστατεύστε τα μωρά μας...

 Πραγματικό περιστατικό: Καθηγήτρια πιάνου στην μουσική σχολή βγήκε έξω από την τάξη της γιατί ένα μικρό παιδί έκλαιγε γοερά. -Τι συμβαίνει; ρώτησε. - Κράτησέ το λίγο, θέλω να πάω στην τουαλέτα, απάντησε η γκουβερνάντα του. Κλαίει γιατί θέλει την μαμά του. 

Η καθηγήτρια πήρε το τετράχρονο κοριτσάκι από το χέρι. Του έδωσε αυτοκόλλητα και του μίλησε. -Θέλω την μαμά μου! της επαναλάμβανε το παιδί. Δουλεύει συνέχεια και όταν έρχεται κοιμάμαι και την βλέπω μόνο τα Σαββατοκύριακα... Θέλω την μαμά μου! και συνέχισε να κλαίει, μέχρι που ήρθε τελικά ο μπαμπάς του και το πήρε...

Σπαραξικάρδιο, δεν είναι; Τραγωδία, δεν είναι; Δεν θέλουν τα παιδιά μας ούτε γκουβερνάντα, ούτε μπαμπά, ούτε γιαγιά, ούτε παππού, ή μάλλον τους θέλουν όλους αλλά πάνω και πέρα από όλους θέλουν την μάνα που τα γέννησε. Την έχουν ανάγκη, όχι απλώς την θέλουν. Έχουν ανάγκη την μυρωδιά της, τα μαλλιά της, το χαμόγελο, την φωνή της, την φιγούρα της, να ταυτιστούν με τους τρόπους της, με την μιλιά της, με την περπατησιά της.... Γιατί είναι παιδιά δικά της... και την έχουν ανάγκη και πιο μετά, και στο σχολείο, και στην εφηβεία, ακόμα και όταν μεγαλώσουν κι άλλο και πάνε στο πανεπιστήμιο...

Μάνα είναι μόνο μία... τι να λέμε τώρα... Η κοινωνία πληρώνει ήδη την αμέλειά της ή την αφέλειά της αν θέλετε να χωρίζει την μητέρα από τα παιδιά που έφερε στον κόσμο... αποδεικνύεται στα καθημερινά δελτία ειδήσεων... γιατί τα μεγαλύτερα παιδιά δεν κλαίνε, έχουν άλλους τρόπους να δείξουν στην μητέρα τους ότι την έχουν ανάγκη, θέλουν το ενδιαφέρον της, να γυρίσει να τα κοιτάξει, και ας χάσει μια θέση στο υπουργείο, στην εταιρεία, στο δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα... Πόσα ακόμα παιδιά θα θυσιάσουμε στον βωμό της καριέρας της μάνας...

Ας αγαπήσουμε τα παιδιά μας περισσότερο από την δουλειά μας... Έλεος πια!





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου